Grenzeloos jongensboek (Trouwens, 2010)

Martyn’s echte naam, Martijn Deykers, is een van de weinige dingen die er nog aan herinnert dat hij ooit in Nederland geboren is. Tegenwoordig woont hij in de VS en draait hij over de hele wereld. Zijn muziek wordt door iedereen gedraaid, en zijn album en zijn Fabric mix-cd zijn een succes. In Nederland komt hij niet vaak meer. Toch zette hij daar als DJ zijn eerste stappen, te beginnen in de Spoel in Tilburg, het startpunt van een jongensboekachtige chronologie. Het verhaal van een Brabantse student die het voorbeeld van Rutger Hauer volgde: zo vroeg mogelijk succes in het buitenland te beproeven. Inmiddels heeft hij Nederland niet meer nodig, hoewel de angst om vergeten te worden er toch wel een beetje is. ‘Uit het oog, uit hart het hart, daar denk ik weleens aan.’

De Spoel, Tilburg (1995)
‘Het deejayen begon eigenlijk een beetje uit noodzaak. We wilden zelf een drum ’n bass-feestje organiseren, en dan heb je toch muziek nodig. In die tijd studeerde ik Communicatiewetenschappen in Tilburg en daar had je dat soort feestjes helemaal niet. Ik was toen helemaal gek van drum 'n bass, en samen met een vriend ben ik toen dat feest begonnen. De Spoel was wel een vrij grote zaal, er konden tweehonderd man in. De eerste paar keer waren er ongeveer vijf man, inclusief personeel. Later kwamen er meer, maar die tweehonderd die er in konden zijn altijd bij potentie gebleven.
De optredens daar boden me een goede gelegenheid om te oefenen als DJ, ik had thuis namelijk maar één platenspeler staan. Toch begon het allemaal wel snel vorm te krijgen, na een jaar begon ik al een naam op te bouwen en mocht ik op andere feestjes draaien. Een soort van uitwisseling was dat: jongens die net als ik kleine feestjes gaven vroegen mij dan, en ik hen terug. Zo gingen we heel Nederland rond, om drum ‘n bass te verspreiden. Dat zagen we toen als ons doel, mensen in contact te brengen met die muziek. We voelden ons de apostelen van de drum ’n bass.’

Effenaar, Eindhoven (1998)
‘Zoals in alles liep Eindhoven ook in drum ’n bass voor op Tilburg. Er waren al wat goedlopende feesten - onder andere Aardvarck zat daar - en wij besloten er ook feesten te gaan geven, in de Effenaar. Eigenlijk ging alles toen heel snel, op onze feesten stonden vaak bijna duizend mensen, en daarnaast kreeg ik ook steeds meer en grotere boekingen op andere plekken. Ik had contacten opgedaan in Engeland en zo kon ik daar steeds vaker draaien. Verder hadden we ons oog vooral op het zuiden. Volgens mij hebben we toen in België elk buurthuis wel gezien. Die feesten in de Effenaar hebben we bijna tien jaar volgehouden, maar toen ik vanwege mijn vriendin naar Amerika verhuisde werd het niet meer te doen.’

Lowlands, Biddinghuizen (2002)
‘Dat was wel mijn grootste optreden tot dan toe, duizenden mensen stonden voor mij in de India. Het voelde echt als een overwinning om daar te staan. Normaal staan er op Lowlands toch vooral Randstedelijke dj’s. Dat is een sentiment dat in Eindhoven in alles wel heerst, een soort calimerocomplex. Bijna alles gebeurt in Amsterdam, en wij zaten dat in Eindhoven, een soort periferie, zo voelde dat. Met voetbal ook, altijd ging het over Ajax en Feyenoord. En PSV deed het net zo goed, maar daar hoorde je niemand over! Toen ik op Lowlands stond was ik overtuigd: Ik heb Amsterdam niet nodig, ik ga wel in het buitenland kijken.’

West Indian Centre, Leeds (2007)
‘Mijn eigen optreden die nacht was niet eens zo heel bijzonder, maar dit was wel het moment dat ik dubstep echt leerde begrijpen. Ik draaide het al een tijdje, maar deze nacht werd ik er echt door gegrepen. Nadat ik had geopend kwam Digital Mystikz op, en stroomde heel de zaal vol, tweeduizend man, en ging het geluid vol open. Nog steeds is dat het hardste geluid dat ik ooit heb meegemaakt, mijn haren en broekspijpen wapperden. Rond deze tijd kreeg mijn eigen muziek ook echt vorm. Op het begin maakte ik vooral drum ’n bass, maar toen rond 2006 werd ik zo geïnspireerd door artiesten als Burial dat eigen muziek ook richting vond. Daarvoor had ik had altijd wel al apparatuur in huis, samplers, synths, maar had ik nooit de motivatie om er echt wat mee te doen. Het was wel zo dat ik door het deejayen al zoveel over muziek geleerd had dat het me vrij gemakkelijk afging. Door mijn contacten in Engeland kreeg ik mijn muziek ook snel bij labels, dus binnen een heel korte tijd nadat ik begon werd mijn muziek al uitgebracht.’

Panoramabar, Berlijn (2010)
‘Ik had de nacht ervoor gedraaid in Schotland en vloog toen zonder slaap via Amsterdam naar Berlijn, om gelijk naar de Panoramabar om te draaien. Op een zondagmiddag, het mooiste moment. Het publiek was echt geweldig, al die verschillende types bij elkaar: de gays, de figuren die al dagen niet geslapen hebben en er focked uitzien, en de mensen die net uit hun bed komen en gewoon even een dansje komen wagen. Dat maakt het wel echt de vetste plek ter wereld om te draaien. Ik begon een beetje housey, beetje techno. Maar alles voelde zo goed, en op een gegeven moment ging ik gewoon platen van David Bowie draaien.’

Air, Tokyo (2010)
‘Draaien in Tokyo is echt sciencefiction. Zo onwerkelijk. Ik draaide daar samen met Kode9 in een prachtige club. Die uitgaansscènes uit Lost in Translation zijn daar ook opgenomen. Doordat je niet of nauwelijks met de mensen kan spreken daar is muziek de enige vorm van communicatie. Zulke optredens in het buitenland zijn het mest bijzonder. De mensen waar ik tegen op kijk trokken ook vroeg naar het buitenland, die durfden ook vroeg in hun carrière risico's te nemen. Kijk naar iemand als Rutger Hauer, die durfde dat ook. Maar als zo iemand groot wordt in de VS vergeten ze hem in Nederland snel. Uit het oog is uit het hart, hè? Daar denk ik weleens aan.’

Trouw, Amsterdam (november, 2010)
‘Ja, draaien in Amsterdam... Ik moet eerlijk zeggen dat mijn band met de uitgaansscène in Amsterdam wel veranderd is, vanaf het moment dat ik voor het eerst in 11 moest draaien. Dat was echt speciaal. Volgens mij had Amsterdam nog nooit zoiets als 11 meegemaakt. De sfeer, het publiek, de organisatie. Voor Trouw geldt wat mij betreft hetzelfde.’